Klein gelukje

Denk je wel eens na over de dingen in het leven die je echt gelukkig maken? En leef jij je leven op de manier dat jij er gelukkig van word?

Ik ben Janine , 28 Jaar en moeder van drie kinderen. Mijn grote geluk! De laatste jaren ben ik er heel bewust mee bezig waar ik gelukkig van word .. en probeer daarbij mijn geluk vooral uit de kleine dingen te halen. Ik ben een minimalistische moeder die opweg is naar een leven met alleen de spullen waar we van houden en de spullen die we echt nodig zijn. In plaats van alle spullen die de afgelopen tijd ons huis uit gegaan zijn verzamelen we herinneringen en mooie momenten om vooraltijd met ons mee te dragen.

In deze blog neem ik jullie mee in ons leven. Ik zal blogs gaan posten over ons minimalistische huis .. over onze levenstijl .. ik zal lekkere recepten en ideeën gaan plaatsten en zal jullie meenemen in het kleine geluk.

Liefs -x-

post

Advertisements

Wij gaan verbouwen!!!

Heeel spannend en heel veel zin in…

We kochten in 2014 ons fijne huis. Twee onder één kap , aan het water in een rustig dorp . Met een tuin waar je u tegen zegt.

Ikmiddels hebben we fijne slaapkamers een fijne woonkamer. Een heerlijke tuin. Nu alleen nog de keuken badkamer en toilet aanpakken en hiervoor willen we flink verbouwen.

Eerst een gesprek met de hypotheekadviseur over de mogelijkheden om de hypotheek te verhogen voor een verbouwing.

Een aannemer gevonden en met deze aannemer onze verbouwplannen besproken, en als je het er dan zo over hebt dan heb ik zooooo veel zin om de boel te gaan verbouwen.

Een uitbouw voor een ruime woonkeuken met mooie openslaande deuren naar de tuin toe , en een nieuwe douche en toitlet , in mijn hoofd al zo perfect.

Ik hoop dat het ons allemaal gaat lukken. Deze week krijgen we de offertes van de aannemer en dan is het keuzes maken.

Keep you posted 😉

Liefs x

Ontspullen

Een aantal jaren geleden kwam ik een artikel tegen over minimaliseren. En hierdoor voelde ik mij aangesproken.

Ik hou ontzettend van een opgeruimd en schoon huis, maar merkte dat ik meer tijd ben met opruimen ( of dingen verplaatsen) dan aan schoonmaken zelf. En waarom? Gewoonweg omdat we teveel spullen hadden.

In de loop der jaren hebben we al heel veel spullen weg geminimaliseerd en ik kan je zeggen dit lucht op.
Leven met minder spullen maakt je leven eenvoudiger en daardoor een stuk overzichtelijker en prettiger om in te leven. Door te minimaliseren in je huis creëer je luchtigheid, vrijheid en het bespaart je veel stress en geld.

Ook mijn koop gedrag is door het minimaliseren veranderd, eerder kocht ik wel een prulletje hier of daar en na een tijdje werd het weer opgeborgen of weggegooid.
Even voor de duidelijkheid: in ons huis staan gewoon spullen, nog genoeg spullen. Maar ik denk dat we inmiddels meer dan de helft van al onze spullen (op de meubels na) hebben verkocht via Marktplaats, hebben weggeven aan de kringloopwinkel.

Minimaliseren kost tijd , veel tijd. Ik denk dat ik al wel een aantal jaar bezig ben met het minimaliseren in huis. Ik begin vaak in één ruimte en kies de volgende keer een andere kamer.

Vandaag was het zó n dag, met een garage sale in het vooruitzicht ben ik weer heerlijk aan het opruimen geslagen en dat voelt heerlijk.

Liefs -x-

Na regen komt zonneschijn…

Iedereen kent denk ik wel de momenten dat je er even helemaal doorheen zit.

Ookal besef ik me hoe gelukkig en dankbaar ik moet zijn met alles wat ik heb. Betekend nog niet dat alles altijd op rolletjes loopt. Integendeel op het moment dat ik dit schrijf staat het huilen me nader dan het lachen. Gewoon even men dag niet hebben, nou zeg maar gerust week.

De kinderen produceren zón enorm kabaal met elkaar en vliegen elkaar continue in de haren, ik kan er gewoon even niet tegen en elk lawaai van hun gaat me door merg en been.

Er komt geen eind aan het huishouden bergen met was , vuile afwas , troep overal!! Er is gewoon geen dag dat ik denk wauw alles is klaar fris en fruitig , heeel frustrerend.

Lichamelijk ook niet alles onder controle, na mijn zwangerschap (zwangerschappen) snap ik mijn lichaam en zijn/haar hormoonhuishouding niet helemaal, daarvoor ook niet trouwens, na het jaren lange geworstel met zwanger worden, en als ik zit dan zo lees dan denk ik , eindelijk je kindjes en ze nu soms wel achter het behang willen plakken???? Hoe dan!

Afijn, hormonen dus. Plotselinge menstruaties , hoofd vol pukkels , oh en tussen mijn borsten ( die tevens na 3,5 jaar borstvoeding geven meer hebben van uitgedroogde theezakjes) zat ook een heerlijk vette verse pukkel! Ik sta al weken op met rugklachten en dat breekt me nu een beetje op!

Heerlijk zo’n blog , maar ik kan er op dit moment even niks anders van maken. Vanavond maar lekker in een warm bad, en hopenlijk gauw weer wat meer geluk!

Liefs -x-

Zwangerschapskilo’s

Vandaag is het zo’n dag ….

Broeken besteld bij de wehkamp en ze passen niet!! Ik kan dan zoo ontzettend van mezelf balen.. waaron lukt het me niet die laatste kilo’s weg te krijgen. Even dat buikje wat platter en de benen wat slanker.

Ok begrijp me niet verkeerd, dik ben ik echt niet, en ik pas nog altijd maat s en soms 38/40.. maarja dat buikje..

Voor ik 3!! Kinderen op deze aardbol zette woog ik 55 kilo , en als ik nu die foto’s terug zie denk ik wauwww..

Verder zaten er in die enorme doos items voor manlief , 2 paar sneakers een hoody en een trui.

Voor nu is het even balen dat die broeken niet passen , maar ga ik extra genieten van dat leuke shirtje die er ook bij zat en dat wel super mooi zit.

Nu maar op de fiets men zoon van school halen , om maar meteen aan de slag te gaan om ooit wel in die broeken te kunnen passen 😉

Lief -x-

Als zwanger worden niet vanzelf gaat.

Er was een ding die ik al heel vroeg zeker wist! Ik wilde mama worden… De wens om moeder te worden was eigenlijk heel groot , en na een aantal jaren een serieuze relatie was het voor ons de tijd om de pil de deur uit te doen, wij wouden papa en mama worden.

Super spannend , en het idee dat het misschien de eerste maand wel eens raak kon zijn was ook wel een beetje beangstigend. Allerlei vragen als , ben ik wel geschikt als moeder? Zijn we er wel echt klaar voor ? De eerste maanden was het bij ons niet meteen raak , maar hey niet getreurd, het kan immers wel een jaar duren voordat er een zwangerschap ontstaat. Maar bij mij kwam de vervelende bijkomstigheid dat toen ik met de pil stopte ik elke maand kampte met verschrikkelijke menstruatiepijnen , zelf zo heftig dat ik niet in staat was om te werken en meteen een paar uur in bed lag met verschrikkelijke buikpijn.

NAAR DE HUISARTS

Na een jaar stapte ik naar de huisarts, ik wou mijn verschrikkelijke menstruatiepijn bespreken en ook dat we al een jaar probeerden onze grote kinderwens uit te laten komen. Hierbij verwees de dokter ons door naar het ziekenhuis , afdeling gynaecologie. God nu ik het zo typ .. dreunen die woorden afdeling gynaecologie en fertiliteitsarts nog altijd door mijn lichaam.

CLOMID

Na wat basis onderzoekjes waaruit niet duidelijk werd wat de oorzaak is voor mijn pijn of uitblijvende zwangerschap werd mij Clomid voorgeschreven, wanneer je dit medicijn slikt, bevordert het een eirijping of eisprong. Op dag 3 van de cyclus begon ik vol goede moed te slikken en werd er door de fertiliteitsarts in de gaten gehouden of de eirijping voldoende was. Na 6 cycli zonder resultaat gingen we weer om tafel om de volgende stap te bespreken.

En eigenlijk zonder dat je het door hebt word je automatisch meegenomen in de rollercoaster van vruchtbaarheidsbehandelingen, zwanger worden , medicijnen , ziekenhuisbezoeken , echo’s en onzekerheid word een dagelijkse bezigheid.

HET ONDERGAAN VAN VRUCHTBAARHEIDSBEHANDELINGEN

Na 1,5 jaar begonnen we met hormoonspuiten , een prikpen en elke dag spoot ik een bepaalde hoeveelheid vloeistof in mijn buik. dit viel na een aantal “priklessen ” gelukkig mee . Om de zoveel dagen ging ik weer naar het ziekenhuis voor een echo om te kijken hoe de hormooninjecties mijn eigroei beïnvloeden. Dit verschilde per keer. De ene keer bleef slechts 1 eitje aan de kleine kant , te klein om bevrucht te worden , waardoor ik meer hormonen moest spuiten , maar door weer teveel hormoon te spuiten had ik ook regelmatig overstimulatie waar er teveel eitjes ontstonden en de hele cyclus werd afgebroken en het voor mij voelde al een zware gemiste kans om dichterbij deze zwangerschap te komen.

We werden geleefd … alles draaide om plannen , plannen van alle ziekenhuisafspraken , wat ik ontzettend lastig vond … Je kan het tenslotte niet privé houden en je moet je directe omgeving en je werk vertellen waar je mee bezig bent en waarom je zovaak er even tussenuit moet of waarom ik ineens een ander mens leek onder invloed van al die hormonen. Plannen van “het maken van de baby” wat ook zeker niet bevorderlijk is voor je relatie .. en ook de onderzoeken bij de man zijn niet prettig.

DIVERSE BEHANDELINGEN OM ZWANGER TE WORDEN

Maar mocht het dan eindelijk zo zijn dat het eitje perfect was en helemaal klaar was voor een bevruchting , kwamen we erachter dat een natuurlijke eisprong er ook niet inzat. Daar kwam het volgende hormoon om de hoek kijken , een verschrikkelijke spuit (wat echt een injectie spuit was) met het hormoon pregnyl . Het hormoon HCG, dat in Pregnyl zit, kan deze eisprong stimuleren. Na drie maanden had ook de combinatie van de hormooninjecties voor ons helaas nog geen resultaat van een bolle buik alleen een blauwe buik vol kleine mini prikjes.

De moed begint je dan wel in de schoenen te zakken , wat als mijn grootste wens nooit in vervulling zou gaan! Wat heeft mijn leven voor nut als ik nooit mag ervaren hoe het is om een kindje te krijgen . Ik merkte dat in deze jaren van behandelingen ik me vaak erg eenzaam , onbegrepen en mislukt voelde. Waarom , waarom kon mijn lichaam geen kindjes maken ! Kinderen maken is tenslotte toch heel “gewoon” ?

Onbegrepen omdat mensen in je directe omgeving niet snappen hoe moeilijk het is als iets wat je zo graag wilt en zo gewoon lijk niet lukt. Vele opmerkingen als “je bent er vast teveel mee bezig” Hoe kun je er niet teveel mee bezig zijn als je in dit traject zit? Of ” je bent nog jong”

Nadat mijn lichaam onder een MRI scan nog eens goed nakeken werd en er weer een stap verder werd gegaan doormiddel van verschillende vloeistoffen, die door de weg van proces zwanger worden werden gespoten, was in mijn lichaam nog altijd niks ondekt wat de zwangerschap in de weg zat. Ook met mij mijn partner was alles in orde.

NA DRIE JAAR, ZOU HET DAN EINDELIJK?

IUI werd de volgende stap .. Nogsteeds kreeg ik hormoonspuiten , maar bij IUI werd rondom de eisprong zaadcellen uitgezocht en de sterkste zaadcellen werden kunstmatig rechtstreeks in de baarmoeder gebracht. Ook deze manier van vruchtbaarheidsbehandelingen kregen 6 kansen. Na helaas weer 5 maanden (kansen) verder ( soms langer als er een cyclus mislukt van door over stimulatie ) werden de eerste stappen voor IVF in werking gezet .. Helaas konden we hiervoor niet in ons vertrouwde fijne ziekenhuis blijven en hebben we ook wel een lichte twijfel gehad , willen we wel IVF? Het was nu al zo ontzettend zwaar en we hadden al zoveel verdriet. Willen we echt wel die stap verder nemen? Zullen we eerst een pauze inlassen ? Even niet bezig zijn met kinderen krijgen ? Maar we willen dit eigenlijk zo ontzettend graag!! Vragen , vragen en onzekerheid.

Maar eerst nog die allerlaatste IUI poging, waarbij ik geloof ik geroepen heb of het überhaupt wel zin heeft? En zin had het , opeens was daar op de dag dat ik mocht testen een positieve tweede streep! Na bijna 3 jaar wachten , was daar eindelijk die positieve streep op de zwangerschapstest! Ongeloof … verbazing …. blijheid … opluchting toen bij de eerste echo die je tijdens de behandelingen gelukkig heel vroeg krijgt .. met 6 weken was er een inimini vruchtje te zien … Het begin van onze eerste prachtige zoon Oliver. Inmiddels 5 jaar oud.

Liefs -x-

Werkende mama

Ja dat ben ik .. een werkende mama. Ik werk 24 uur per week als pedagogisch medewerker in de kinderopvang.

Ik zou mezelf ook niet snel als een thuis blijf mama zien. Ik ben iemand die graag onder de mensen is , die een doel nodig heeft en een plek om mijn creativiteit en ideeën in los te laten. Dit alles lukt mij in het werken met kinderen.

Voor ik mama werd had ik ook een baan in de kinderopvang .. ik hield van mijn baan. Maar door reorganisatie moest ik er toen noodgedwongen mwe stoppen. In de zelfde week kwam ik erachter dat ik na heel wat jaren geduld hebben zwanger was van Oliver. ( Hier zal ik later nog eens over schrijven.) Mijn geluk kon niet op en ik kon mijn hele zwangerschap genieten van het zwanger zijn .

Toen Oliver 11 weken was ben ik begonnen als gastouder .. een kleinschalig kinderopvang bij mij thuis . Dit was ideaal en heel erg fijn.  En tot vorig jaar november ben ik gastouder geweest.

Het begon enorm te kriebelen om weer buitenshuis te werken .. dat ik na een werkdag een plek had om thuis te komen en ik verlangde naar het hebben van collega’s.

Alsof alle puzzelstukjes in elkaar vielen heb ik een perfecte baan gevonden . Heb ik weer collega’s en ook de opvang van de kinderen perfect geregeld. *lucky me

Ik zou het allemaal niet anders willen .. maar makkelijk vind ik het niet. Alles regelen .. huishouden .. werken .. alle kindjes verzorgen klaarmaken . Naar school .. peuterspeelzaal .. boodschappen  het is behoorlijk druk .. En ben aan het eind van de dag ongelofelijk moe!

Het is druk .. tijd voor mezelf? Wat is dat? Maar is het het waard?

 Dat zeker .. mijn kinderen zijn gelukkig en genieten van school , peuterspeelzaal en een druk sociaal leven. 

Nee een thuisblijf mama … dat is niks voor mij.

Liefs -x-

Fijne herfst dingen

Misschien vind ik de herfst wel het fijnste seizoen die er is. Vaak mogen we nog vaak genieten van een lekker zonnetje en zomerd het nog lekker na..

Maar de ochtende worden weer frisser . Weer vroeg donker en je vind weer dauw op de blaadjes en spinnewebben.

*Tijd voor de kopjes thee

*Boswandelingen

*Kaarsjes aan

*Aan de keukentafel knutselen

*En de kleuren .. ik hou van herfstkleuren.

De herfst voelt vaak als een nieuw begin .. Een nieuw jaar. Een nieuw schooljaar voor de kids .. het nieuwe tv seizoen met allemaal weer fijne series (hier zal ik later nog over schrijven)

Wat vinden jullie het fijnste aan de herfst?IMG_20170917_155715.jpg

Slaap kindje slaap

Vaak krijg je de vraag , en slaapt je baby al door? Nou ik kan je vertellen , al mijn  kinderen (3) hebben niet doorgeslapen tot ze ongeveer 1,5 jaar oud zijn. Het lijkt wel alsof er bij kersverse ouders verwacht word dat een baby van 6 weken al door slaapt. Ik ben maar meteen duidelijk tegen ze en vertel dat mijn baby nog geen een nacht heeft doorgeslapen. Mijn kleine word elke nacht wel een aantal keren wakker voor een lekker slokje mamamelk. En vanuit zijn eigen bedje , beland hij rond middernacht uiteindelijk toch bij mij in bed. Ik kan slapen en Morris kan drinken wanneer hij wil.

Mijn oudste kreeg 11 maanden borstvoeding en mijn dochter dronk tot ze 1,5 was  bij mij . Morris is nu bijna 8 maanden en krijgt ook nog volledig borstvoeding. En ik vind het prima, van mij mag het nog wel een tijdje duren, nog elke keer geniet ik ervan dat mijn lichaam mijn baby zo kan voeden en er een sterke gezonde baby van maakt!

*klein gelukje*

Het gaat zo snel , mijn kleinste baby alweer bijna 8 maanden, en alles wat hij al kan en doet , ongelooflijk hoe snel het gaat .  Hij kan klappen en doet vrolijk met zijn broer en zus mee. Tijgert de hele kamer rond , en doet iets met zijn knietjes dat op kruipen lijkt. Soms ook slikken dat het echte kleine baby tijdperk voorbij is , en ook niet meer terug komt.

Steeds meer vinden we ons ritme in onze drukke gezinsleven, Gezin  werk , school sociaal leven .. En uiteindelijk zal dat doorslapen ook wel weer komen!